Günlerdir evde karantinadayken “Mutsuz insanların hikayelerini yazmaktan bıktım,” dediğim anda çaldı telefonum. “Açmasan da olur,” diyen iç sesime inat, açtım. “Merhaba,” dedi zarif, naif bir ses. “Merhaba,” derken elimdeki dosyayı sehpaya bırakıp pencereye yöneldim. Akşam karanlığı yavaş yavaş çökmeye başlamıştı. Perde aralığından caddeye baktım. Eskiden, eskiden dediğim yaklaşık bir ay öncesine kadar sıkışan trafikten, kornalardan,…