Hava, yere tükürsen donacak cinstendi. Ankara Garı’nda taksiden indim. Kürk yakalı paltomun yakalarını iyice kaldırdım. Deri valizimi binbir zahmetle sürüklüyordum. Merdivenleri çıkarken öfkesinden önüne gelene toslayacak boğa gibiydim. Yanımdan geçenler, meraklı gözlerle zarif görünüşüme uymayan kabalığıma bakakalıyordu. Benimse o an hiç kimse umurumda değildi. Kalabalığı yara yara istasyona doğru ilerliyordum. İçimde günlerdir susmak bilmeyen çok…